NEŞE’DEKİ HÜZÜN…

Zaman mı hızlandı, yoksa biz mi yaşlandık? Çocukluğumuzu arar olduk her müzik tınısında bile. Oysa yolu anca yarıladık belki de. Neden bu denli toprak kokusuna tiryaki olduk? Çocukken sevmezdim ben mesela toprak kokusunu. Bana ürkütücü gelirdi hatta. Her mezar topraktan yapılırdı çünkü. Taze toprak kokusu ölümü hatırlatırdı. Kirlilik hissi verirdi. Yağmuru severdim her mevsim. Dinginlik verirdi. Hâlen değişmedi bu hisler hatta.

Romanların müziği gibidir benim için yağmur. Göbek havası gibi görünse de hüzün barındırır notalarında. Dinlemesini bilene anlatır derdini gizli tınılarında, saklar gözyaşını. Görenler mutluluk kıvrımları sanar raks eden güzel çingene kızların eğlenceli hâllerini. Çoğu kez yoksulluğa mahkûm kalmış tertemiz yüreklerini… Kimse bilmez o bedenlerde ne gözyaşları gizlidir. Hangi rutubetli gecelere döker içini, gün ışığından çaldığı karanlık hâllerini.

Ne çabuk tükettik içten kahkahalarımızı, samimi gülümsemelerimizi ve karnımız ağrıyana kadar gülebilmeyi. Nerede kaybettik acaba? Yok yok, kimseye suç bulmayın. Herkesin baharı da zemherisi de kendi içindedir. Kimse yapamadı kendimize yaptığımız kötülükleri bunca yıl. Kaç kaz tüyü yastık ıslatmışızdır gecenin koynunda, gizli ağıtlara sakladığımız sessiz çığlıklarla oysa.

Velhasıl hayat sadece ayakta kalmaktan ibaret değildir. Yaşamak, mecazen söylenen bir hâl tanımıdır. Gözyaşı, her durumda içimize akıttığımız gizli hüzünlerimizde saklıdır. Bazen taşar, bazen de kurur göz pınarlarımız. Tek yapabileceğimiz şey, bir avuç umudu hep saklayalım cebimizde…