BAZEN BİR HAMLE…

Nereden bilebiliriz ki bazen küçük bir hamlede tüm hayatımızı değiştirebileceğimizi. Ya da karanlıktan aydınlığa çıkacağımızı, tekbir dokunuşla. Her zaman adımlarımızı hesaplayamıyoruz elbette gafil avlanıyoruz kimi zaman. Hamle yaparken ıskalamaktayız da hayatı.

Hayatı her yaşta farklı algılamaya başlıyoruz artık. Evet bunu hepimiz biliyoruz ki bu sene çok sevdiğimiz bir yemeği bile bir sene sonra sevmeyebiliriz. Genç yaşlarda çok fark edilmiyor aslında bu, Yaşımız ilerledikçe farkında olmadan ruhumuz da değişiyor, zevklerimiz de Dünyaya bakış açımız değişirken, şükürlerimiz de çoğalıyor. En çok da bir şeyleri kaybedince anlıyoruz gökyüzüne bakmanın kıymetini. Yanımızdakileri kaybediyoruz sık sık mesela. Hayat kocaman bir tokat atıyor acımasızca adeta. Hani çocukken düşünce her yerimiz yara bere olsa da çok da canımız yanmazdı. Annemiz öpünce geçerdi hani. Artık en ufak tökezeme bile dayanılmaz acılar verir olur. Çünkü artık öpecek bir annemiz bile yoktur yanımızda… Hayatın gerçeklerini kabullenmek zor malesef. Kocaman bir Osmanlı Tokadı misali bazen mat ediyor hayat bizi. Keşke yaşantımızın en başında düşünerek oynasaydık oyunu. Hep sonradan anlıyoruz oyunu en başta kaybettiğimizi. Ama derler ya hep “Hayat bir kumardır” aslında, kaybetsen de kazansan da hiçbir şey değişmiyor. gün gelir her şey biter halbu ki. Anlayamıyoruz bunu, hep kazanmanın peşindeyiz. O yüzden keşke sadece oynarken oyunun tadını çıkarmayı bilseydik. Kazanmaya hedefli yaşamasaydık ömrümüzü. Keşkelerden uzak bir yıl diloyorum sevgili okurlarım. Elimizdeki ile yaşamayı sevmek zorundayız, Kazanımlar, edinimler zor.

Nefes almak bile zor geliyor artık, tahammülümüz kalmadı hiçbir şeye sanki. Hayvanları sevmeye başladık insanlardan çok. Önce kendimizi sevelim derim. Daha oynayacak çok hamlemiz var, gökyüzüne bakalım Yeter ki…